«Ցերեկները սпվորում էի, գիշերներն էլ մայրիկիս էի խնամում, հարազատներից ոչ ոք կпղքիս չէր». Տաթև Ասատրյանը՝ մայրիկի կпրստի մասին
«Ես մեծացել եմ իսկական հայկական ընտանիքում, որտեղ ապրել ենք ես, մայրս, տատս, պապս, երեխաներն ու թոռները: Պապս խորթ էր:
Տատս մեր ընտանիքի լիդերն էր, ինքն էր տան գլուխը: Տատիցս հետո ամեն ինչ գլխի վրա շուռ եկավ: Ես 8 տարեկան էի, պատահական ավտովթարից տատս մահացավ ու ես ու մայրս մնացինք մենակ: Այնպես ստացվեց, որ մեզ այդ տանից դուրս հանեցին: Ես կարծում եմ խորթ լինելը կապ ուներ ու այս դեպքում խորթը մենք էինք: Մայրս կորցրեց իրեն, հիվանդացավ: Նա այնպես էր փոխվել, որ ոչինչ իրեն չէր հետաքրքրում՝ ես հաց կերել եմ, թե ոչ, դպրոց գնալուց ինչ պիտի հագնեմ: Ընդհանրապես չէր մտածում ոչ մի բանի մասին: 12 տարի դպրոց եմ գնացել, բայց մայրս այդպես էլ ոչ մի անգամ չեկավ ծնողական ժողով: Ինքը փակվեց իր մեջ ու ինքն իրեն սպանեց էդ ցավով»,- Մհեր Բաղդասարյանի Tete A Tete հաղորդման
շրջանակներում պատմել է երգչուհի Տաթև Ասատրյանը: Tert.am Life-ն առանձնացրել է հաղորդումից մի հատած.
«Ես և՛ տատիս կորցրի, և՛ մորս: Այդ ամբողջ մտածմունքներն ու հոգսը մնացին իմ ուսերին: Էդպես էլ մեծացա: Հորս երբեք չեմ հանդիպել: Գիտեմ, որ ընտանիք ունի, առողջ է: Երբեք նրան տեսնելու ցանկություն չի եղել: Երևի նրանից է, որ մայրս ինձ այս աշխարհում բոլորի փոխարեն սիրել է: Հոր կարիք երբեք չեմ զգացել:
6 ամիս ապրել եմ հիվանդանոցում, ես ցերեկները սովորում էի, գիշերներն էլ մայրիկիս էի խնամում: Մեկը չկար հարազատներից կողքիս, որ գոնե մի քանի ժամով գնայի տուն, դեղի հարց լուծեի, մեր հագուստները լվանայի և այլն:
Հիվանդանոցի միջանցքից ոչ մի տեղ չէի կարողանում գանլ: Մայրս արդեն բարդ բնավորություն էր ձևավորել ու մենակ չէր կարողանում մնալ: Այդ տարիներին իմ բոլոր հարազատների տան դռները փակ էին իմ առաջ: Ու, երբ մորս աչքերը փակեցի, այդ օրը ես փակեցի իմ դուռը իրենց առաջ, որովհետև այլևս ավելի թանկ մարդ չունեի կորցնելու, քան մայրս էր:
Աստված մորս ինձանից տարավ, բայց փոխարենն ինձ տվեց ինձ սիրող մի ամբողջ ժողովուրդ, ովքեր իմ ծնողների բացթողածը լրացրել են:
Ես երբեք չեմ չարացել կամ բողոքել իմ կյանքից: Չեմ կոտրվել, հավատացել եմ, որ հաստատ գալու է այդ օրը: Մայրս իր ամբողջ կյանքը դրել է իմ վրա, որ ես երգեմ: Մայրս հիվանդագին զբաղվում էր դրանով: Չնայած վերջին տարիներին չէր ուզում, որ երգեմ, ուզում էր, որ իր կողքին մնամ:
Վերջին օրերն անցկացրել ենք Հանրապետական հիվանդանոցում: Այնտեղ պայմաններից բացի նաև վերաբերմունքն էր վատ հիվանդների նկատմամբ: Այն ժամանակ շատ վատ էին վերաբերվում պետպատվերով բուժվող հիվանդներին: Վերջին օրերին մայրս ասաց՝ էլ չեմ ուզում այստեղ մնալ, ինձ տար տուն: Գնացինք տուն, ընդամենը 2 օր… վերջում ինձ ասաց՝ ես հանգիստ եմ, դու արդեն քո լավն ու վատը գիտես, ես հանգիստ եմ, որ քեզ ուժեղ աղջիկ եմ մեծացրել»:
